Կան գրողներ, որոնք պատմություն են գրում, և կան գրողներ, որոնց միջով ինքը՝ պատմությունն է անցնում։ Հենց այդպիսին էր Գուրգեն Մահարին։
Այսօր նրա ծննդյան օրն է։
Նրա կյանքն ու ստեղծագործությունը խտացրին 20-րդ դարի հայ ժողովրդի ամբողջ ողբերգությունն ու վերածնունդը։ Ծնվելով պատմական Վան քաղաքում՝ նա իր աչքերով տեսավ Հայոց ցեղասպանության արհավիրքը, գաղթի ճանապարհն ու հարազատ օջախի կորուստը։
«Ես իմ մանկությունը թողեցի Վանա ծովի ափին…». և այս կորուստը դարձավ նրա ամբողջ կյանքի ու գրականության առանցքը։
Սակայն Մահարու մեծությունն այն էր, որ այդքան տառապանքից հետո նրա գրիչը չլցվեց չարությամբ։ Նա մնաց հայ գրականության ամենալուսավոր, ամենանուրբ ու ինքնատիպ հումորով օժտված վարպետներից մեկը։
Մշտական հալածանքների պայմաններում նա ոգեպնդեց իրեն, ծաղրեց անգամ իր ողբերգությունը և ստեղծեց հոգևոր հարուստ արժեքներ պարունակող երկեր։
Մահարին վերագտել է իր մարդկային ամբողջությունը, ստեղծել իր հոգևոր աշխարհը, որը հայ գրականության մնայուն և ուսանելի էջերից է։
Գուրգեն Մահարի՝ https://vlume.com/hye/person/EN-44