Այսօր սփիւռքահայ գրականութեան ամենէն անհանգիստ, ըմբոստ ու ցաւոտ ճչացող հոգիին՝ Շահան Շահնուրի ծննդեան օրն է:
Շահան Շահնուր այն գրողն է, որ չվախցաւ մերկացնելէ ազգային ողբերգութեան ամենէն դառն ու ամենէն ցաւոտ կողմերը: Փարիզի օտար փողոցներուն մէջ յայտնուած գրողին համար գրիչը դարձաւ ոչ թէ մխիթարանք, այլ վիրաբուժական դանակ:
Ան առաջինն էր, որ բարձրաձայնեց «նահանջի» դաժան ճշմարտութիւնը՝ տեսնելով, թէ ինչպէս օտար ափերու վրայ հայ մարդը աստիճանաբար, աննկատ ու լուռ կը կորսնցնէ իր լեզուն եւ ինքնութիւնը: Շահնուրի համար ամենէն սարսափելին ոչ թէ ֆիզիքական կորուստն էր, այլ հոգեւոր ձուլումը՝ լուռ յանձնուիլը:
Իր ամբողջ կեանքն ու ստեղծագործութիւնը անվերջանալի պայքար մըն էին մոռացութեան, անտարբերութեան եւ ճակատագրի անարդարութեան դէմ։ Ան կը գրէր արիւնով ու ջիղերով, իր իւրաքանչիւր նախադասութեան ետին պահուած է հայրենազրկուած մարդուն անմխիթար ցաւն ու անմար կարօտը:
Շահան Շահնուր չէ գրած լոկ գրականութիւն. ան թողած է հայ ինքնութեան ահազանգ մը, որ տասնամեակներ ետք ալ կը շարունակէ հնչել նոյն ուժգնութեամբ ու սթափեցնող զգուշացումով:
Շահան Շահնուր՝ https://vlume.com/hye/person/EN-59